Author :
Abstract
Bu makalede sunulan çalışma, Japon Ders Çalışması (LS) yönteminin Özbekistan Cumhuriyeti’ndeki okullarda nasıl uyarlanmasının derslerin kalitesini ve öğrenci katılımını nasıl etkilediği sorusunu ele almaktadır. Araştırma yöntemi, yorumlayıcı araştırma paradigması çerçevesinde nitel bir çoklu vaka çalışmasıdır. Veriler, farklı sosyo-ekonomik ve coğrafi bağlamlara sahip üç okuldan sınıf gözlemleri, yarı yapılandırılmış bir format kullanılarak öğretmenlerle yapılan görüşmeler, ders planları, yansımalar ve öğrenci çalışmalarından alınan örnekler yoluyla toplanmıştır. Sonuçlar, Ders Çalışması uygulamasının olumlu yönde değişikliklere yol açtığını, yani öğretmenlerin öğretim uygulamaları, ders hazırlığı, işbirliğine dayalı planlama ve yansıtıcı öğretimde değişiklikler olduğunu ortaya koymaktadır. Öğrencilerin ilgisi, sınıf katılımı ve motivasyonu, özellikle etkileşimli görevler, grup çalışması ve gerçek yaşam öğrenme bağlamları sayesinde önemli ölçüde artmıştır. Bununla birlikte, kurumsal düzenlemeler ve yerleşik okul normları nedeniyle değişmeyen bazı öğretim uygulamaları da bulunmaktadır. Araştırma, Ders Çalışmasının Özbekistan'da öğrenci merkezli öğretimin geliştirilmesi ve ders kalitesinin iyileştirilmesi için etkili bir mesleki gelişim modeli olduğunu belirlerken, uygulamanın sürdürülebilirliği için bağlamsal ve kültürel uyarlama ihtiyacına da işaret etmektedir.
Keywords
Abstract
This article presented in this paper delves into the question of how the Japanese Lesson Study (LS) method adaptation influences the quality of lessons and student participation in the schools of the Republic of Uzbekistan. The method of research is a qualitative multiple-case study within the interpretive research paradigm. The data were collected from classroom observation, interviews with the teachers using a semi-structured format, lesson plans, reflections, and samples of student work from three schools with different socio-economic and geographical contexts. The results disclose that Lesson Study implementation resulted in changes in a positive direction, i.e., teachers' instructional practices, lesson preparation, collaborative planning, and reflective teaching. Students' engagement, classroom participation, and motivation ascended dramatically, particularly through interactive tasks, group work, and real-life learning contexts. Nevertheless, there were some instructional practices that remained unchanged due to institutional regulations and established school norms. The research determines that Lesson Study is a professional development model that is effective for the development of student-centered teaching and improvement of lesson quality in Uzbekistan while pointing out the need for contextual and cultural adaptation for the sustainability of its implementation.
